నాకేం కావాలో!!!

నాకేం కావాలో నాకే తెలియట్లేదు.

జీవితాన్ని ఇలా గందరగోళంతోనే ,నాకంటూ ఇది కావాలి అని

నిక్కచ్చిగా తెలుసుకునే లోపలే తెల్లారిపోయేలా ఉంది.

ఇందులో కాలు,అందులో చేయి,ఉంకోదాంట్లో మూతి పెడితే, మొత్తానికి మునిగిపోతాం.

ఈ ముక్క చిన్నప్పుడే అమ్మ చెప్పింది.

కాని ఇప్పుడు మటుకు చెప్పటం లేదు.

స్వతాహాగ నిర్ణయాలు తీసుకునే వయసొచ్చిందని ఉద్దేశం కాబోలు!

అసలు నాకేంటి, అమ్మానాన్న లే ఓ రకంగా గందరగోళం సృస్టిస్తున్నారు అని నిందను నెట్టేస్తున్నాను.

ఆశలెక్కువా,పీకకు ఏది పడతాదో తెల్సుకోలేకపోడం;

వెరసి వార్తాపత్రిక లో ఏది ఇస్తే దాని పట్టుకు వేలాడటం,

మనకు పుర్తిగా దేని గురించీ తేలీకపోడం ,అమాయకత్వం.

పక్కవాళ్ళను చూసి ,వాళ్ళ మాటలకు విలువను ఇచ్చి;మనకేది

నచ్చుతుందో, దేనికి మనం పనికొస్తామో తెల్సుకోటం లేదు.

ఒక గమ్యం అనేదే స్పష్టంగా నిర్దేసించుకోలేనప్పుడూ,

దాని కోసం పాటుపడటం,తెగించటం ఎలా సాధ్యపడుతుంది?

ఏది ఏమైనా ఒకటి రెండేళ్ళు పోయినా పర్లేదు;నాకిదే సరైంది;నేను ఇందుకోసమె పుట్టాను,

దీనికే పనికొస్తాను అని దృఢ నిశ్చయం చేసుకోవాలి.

జీవితం కోసం జీవితం లోని ఓ రెండేళ్ళు పోయినా పర్లేదు.

జీవిత లక్ష్యం కోసం కొన్ని పణం గా పెట్టలేనప్పుడు,

మనకి మనమే తృణప్రాయం ఐనప్పుడు,

భయాందోళనలతో ఎటూ పోలేక, సతమతమవ్తున్నప్పుడు,

భుజం తట్టే వాడులేకపోయినా,

బెరుకూ-బెంగా లేకుండా,

ఇది నిశ్చయం,

ఇది నాదే!

ఏదేమైనా కూడా; అని గట్టిగా

నాలో నేను చెప్పుకునేదెప్పుడో?

ఏంటో!రకరకాలుగా పుర్రెలో పురుగు తొళిచేస్తుంది.

విధానం తేల్చుకోలేక నాలో నేనే నాతో నేనే,వందల విధాలుగా

పొట్లాడుతున్నాను. తర్కానికీ,మనసుకీ,వయసుకీ,

తగ్గదేదో తెలీక,తికమకలో కాలాన్ని ఖూనీ చేస్తున్నాను అనే

అపరాధభావనతో ,క్షణక్షణం నరకం అనుభవిస్తూ బతుకీడుస్తున్నాను!!